Seksmoeheid als businessmodel?

Over een column in NRC van 27 februari 2026

In NRC van vrijdag 27 februari 2026 verscheen een column waarin seksmoeheid werd aangehaald als trend. Ook mijn naam werd genoemd, samen met mijn boek Sex-Out – in 4 stappen uit je seksuele burn-out en mijn werk rondom seksmoeheid.

In het stuk werd de vraag gesteld: is seksmoeheid misschien vooral een businessmodel?

Een begrijpelijke vraag. Zeker in een tijd waarin veel persoonlijke thema’s commercieel worden uitvergroot. Maar laten we het onderscheid helder maken.

Seksmoeheid is geen hype

Uit mijn onderzoek onder 1.511 heteroseksuele geliefden tussen de 18 en 85 jaar blijkt dat 67 procent seksmoe is. Dat is geen marketingterm. Dat is een realiteit die dagelijks zichtbaar is in mijn praktijk.

Seksmoeheid uit zich zelden als “ik heb geen zin in jou”.

Vaker is het:

ik voel niets meer

ik voel me onder druk

ik ben mezelf kwijtgeraakt

ik weet niet meer hoe we hieruit komen

Wanneer verlangen structureel uitblijft, wanneer seks spanning of plicht wordt, wanneer koppels elkaar fysiek nog wel aanraken maar emotioneel niet meer bereiken, dan spreken we niet over een trend. Dan spreken we over een relationeel signaal.

Wat vaak wordt gemist

De discussie over seksmoeheid blijft vaak hangen in twee uitersten:

Of het probleem wordt gebagatelliseerd.

“Ach, libido komt en gaat.”

Of het wordt geproblematiseerd.

“Er moet iets mis zijn.”

Beide doen geen recht aan wat er werkelijk speelt.

Seksmoeheid ontstaat meestal niet omdat mensen minder lustig zijn geworden. Het ontstaat omdat koppels jarenlang seks hebben op een manier die niet voedend is. Omdat veiligheid ontbreekt. Omdat communicatie stokt. Omdat prestatiedruk het overneemt van nieuwsgierigheid.

Dat vraagt geen trucjes.

Dat vraagt herziening.

Over retreats, rituelen en begeleiding

In het artikel werd ook verwezen naar retreats, massage-rituelen en andere vormen van begeleiding die ik aanbied.

Ja, mijn werk heeft een prijs. Net zoals therapie, relatietraining of coaching dat heeft. Maar wat mensen hier zoeken is geen quick fix. Ze zoeken ruimte. Tijd. Bedding. Een plek waar ze mogen vertragen en opnieuw leren voelen.

Wie seksmoe is, heeft zelden behoefte aan nóg een tip uit een tijdschrift. Wat nodig is, is een veilige context waarin het lichaam weer mag spreken.

Dat is geen businessmodel.

Dat is vakmanschap.

Waarom ik het “een stille epidemie” noem

Wanneer bijna zeven op de tien geliefden aangeven seksmoe te zijn, dan is dat geen individuele afwijking. Dan zegt dat iets over hoe wij als samenleving omgaan met intimiteit, verwachtingen en verbinding.

We hebben geleerd hoe je carrière maakt.

Hoe je fit blijft.

Hoe je succesvol bent.

Maar liefde maken leren we zelden.

En precies daar ligt mijn werk.

Niet om angst te creëren.

Maar om woorden te geven aan wat al gevoeld wordt.

Seksmoeheid is geen hype.

Het is een uitnodiging om opnieuw te kijken naar hoe we liefhebben.