ZIN, in het theater? 

ZIN hebben.
ZIN maken.
ZIN verliezen.

Wat gebeurt er als de liefde blijft…
maar het lijf afhaakt?
 

Het lijkt zo vanzelfsprekend - verlangen.
Tot het dat niet meer is.

Tot je naast elkaar ligt,
en ergens voelt: we raken elkaar niet meer (aan) zoals vroeger.
 

In het relatietheater ZIN nemen seksuoloog Mariëtte Sinninghe Damsté en bestseller auteur Geert Kimpen je mee naar de meest intieme plek die we kennen: de slaapkamer.
Naar dat stille gebied waar verlangen schuurt. Waar verschil voelbaar wordt. Waar de één wil… en de ander niet. Of anders. Of later. Of helemaal niet meer.
 

Verschil in zin.
Misschien wel het meest onbesproken dilemma in relaties.

Niet omdat de liefde weg is.
Maar omdat het contact met het lichaam, het hart en de eigen waarheid langzaam verstilt.
 

Mariëtte werkt al meer dan elf jaar met koppels rond liefde en seksualiteit. Wat zij ziet is geen uitzondering, maar een collectief patroon. Uit haar onderzoek onder meer dan 4.500 geliefden blijkt dat een groot deel zich herkent in seksmoeheid: verminderde lust, minder aantrekkingskracht, minder nieuwsgierigheid naar elkaar. Seks wordt een ongemakkelijk onderwerp.
 

Tijdens de lancering van haar boek SEX-OUT nodigde zij Geert uit om dit thema niet alleen te duiden, maar te belichamen.
Wat ontstond was geen gesprek, maar een scène.

Een relatie.
Een bed.
Twee mensen die elkaar liefhebben - en elkaar toch kwijt zijn geraakt in verlangen.

Zij, die hunkert naar verbinding maar haar eigen zin niet meer voelt.
Hij, die blijft verlangen maar zich steeds vaker alleen voelt.

Niet als karikatuur.
Maar als herkenning.
 

ZIN is geen lezing.
En ook geen klassieke theatervoorstelling.

Het is relatietheater.
 

Een plek waar gelachen wordt.
Waar het soms schuurt.
Waar je jezelf ineens terugziet in wat zich afspeelt.

Waar het onuitgesprokene eindelijk woorden krijgt.
 

Mariëtte en Geert nemen je mee in de dynamiek van verlangen. In de spanning tussen nabijheid en afstand. In de subtiele, vaak pijnlijke dans tussen geven en terugtrekken, hopen en vermijden.

Niet om het op te lossen.
Maar om zichtbaar te maken wat eronder ligt.
 

Niet om antwoorden te geven.

Maar om het gesprek te openen.

​

En juist daar…
ontstaat iets nieuws.

​

Misschien herken je jezelf.
Misschien herken je de ander.
 

Misschien voel je iets wat je al lang niet meer hebt gevoeld.

En misschien ga je anders naar huis dan je kwam.

ZIN?